Op zoek naar geluk, het verhaal van Facebook Freddy.

Facebook Freddy is net 8 jaar geworden. Nog maar 8, toch voelt hij zich al erg oud en wijs.
Hij weet ook al zóveel zaken, van zóveel mensen. In januari was zijn hele wezen in 900
miljoen stukjes opgesplitst. Elke dag kwamen er splinters bij. Toch hield hij nog het
overzicht. Al die stukjes samen vormden uiteindelijk een geheel. Zijn geheel.

8 jaar geleden had ene Mark Z. had hem geadopteerd. Mark en Freddy, eigenlijk
klikte het al niet van in het begin. Het was nooit een mooie, gelukkige relatie. Zeker geen
vader-zoon relatie.
Freddy voelde zich niet geliefd. Er werd niet van hem gehouden om wie hij was, dit voelde
hij duidelijk aan de constante terechtwijzingen.

Het enige wat Mark deed, was hem vertellen wat hij mocht en vooral wat hij niet mocht!
Soms leek het wel eenrichtingsverkeer. Er werd maar één zaak van Facebook Freddy
verlangd, hij mocht enkel verbeteren. Hij moest steeds correcter worden, er werd
geen enkel foutje getolereerd. Niet één! Het was een relatie die zo onder druk stond, dat
ze gedoemd was om te mislukken. Na de zoveelste opmerking over zijn gedrag, werd het
Freddy te veel.

“Vanaf nu sta ik op mijn eigen benen, ik weet nu wel genoeg!” Dacht Facebook Freddy,
en hij knipte de kabel door. Vanaf nu was hij vrij... VRIJ!

De Eerste dag voelde hij zich gelukkig. Voor het eerst in 8 jaar kon hij tegen de berichtjes.
Het stoorde hem niet dat Rob het had uitgemaakt met Lies. Ook niet dat Marc, Tom en
Jeroen het “Leuk” vonden. Voor hem kon de pret niet op! Hij las zoveel hij kon. Hij vloog van
scherm naar scherm, via zijn eigen “Wireless” superkabel. Mark werd snel vergeten.

De tweede dag kreeg Freddy Facebook een nieuwe achternaam: Freddy Puber! In het
verleden waren foutjes maken uit den boze. Dit maakte hij nu ruimschoots goed. Het begon
met kleine dingen. Voor de lol. Zomaar. Freddy had een goed excuus, alle jongetjes van die
leeftijd waren toch al eens stout?

Hij werd een stalker van een internationale Operazangeres. Hij deed mee aan het
cyberpesten van een meisje vol jeugdpuistjes. Hij verleidde er zelfs één, zodat ze
alles aan hem toonde voor de webcam.

Zelf had hij er geen erg in. Hij deed rustig verder want er was niemand die op zijn vingers
tikte.

De derde dag ontmoette hij een mooi, jong meisje. Ze heette Manon Twitter, maar iedereen
noemde haar Tweety. Er was iets aan haar, dat hem sterk aantrok. Hij kon er niet echt de
vinger op leggen. Misschien was het wel omdat ze zo kort van stof was. Ze had ook steeds
haar antwoord klaar, héél Ad Rem. Dit beviel hem wel. Wat hij vooral leuk aan haar vond
was dat ze woorden gebruikte om haar gevoelens te uiten. Allerhande woorden, het leek
wel een nieuw alfabet. Hij was al die beelden en video’s die onophoudelijk door zijn systeem
raasden ook zo beu! De rust van enkel woorden, afgewisseld met een kort zinnetje. Meer
had hij niet nodig. Hij werd op slag verliefd. De liefde bleek wederzijds. Tweety vond
Freddy zo volledig, zo allesomvattend. Ze vond het niet erg dat hij iets ouder was.
Later, als ze samen oud werden zou het toch niets uitmaken, dacht ze.

De vierde dag liep er echter iets grondig mis. Freddy zat op Facebook, en Tweety twitterde
er rustig op los. Hij liet haar mooie Toscaanse landschappen zien. Zij vertelde hem over een
mooi liefdesgedicht van Herman De Coninck dat haar erg had ontroerd.

Plots doemde er een lachend gezicht voor Freddy op. Een gezicht dat niet bewoog. Neen, nu
zag Freddy het goed, het was een masker. Wat hij zei klonk zo koud en kil: “We are Anonymous.
We are Legion. We do not forgive. We do not forget. Expect us.”

Tweety panikeerde. Facebook Freddy wou haar troosten, en zei: “Tweety, wees kalm, vooral
niet bang zijn! Het is meteen voorbij. Het komt allemaal wel i;;;n o;;;;;r;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;----------------------------